ภาพบรรยากาศทุ่งนา.

ภาพทุ่งนาเขียวขจี แผ่นหลังของอาจารย์ดูเล็กจ้อยเมื่อเทียบกับท้องฟ้าทว่ารู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่นึกถึง ความรู้กับความคิดที่อาจารย์ถ่ายทอดให้เราจะคอยปกปักษ์รักษาเราตลอดไปแม้ตัวท่านไม่อาจตามมาดูแลเราได้.

ภาพวาดของแขกผู้มาเยือนบ้านเล็กริมทุ่ง.

หากเรามีสีทุกสีในโลกให้ใช้ หากเรามีเวลามากมายไม่จำกัด ก็จะไม่เกิดการสร้างสรรค์ใดๆเลย. ไม่มีสภาพแวดล้อมใดที่ทารุณศิลปินได้มากเท่าสภาวะไร้ขีดจำกัดอีกแล้ว นี่คือคำกล่าวของอาจารย์สุรศักดิ์ รอดเพราะบุญ อาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ของจ๋าสมัยเรียนอยู่มหาลัยศิลปากร คณะมัณฑนศิลป์ ภาควิชาประยุกต์ศิลปศึกษา. คำพูดที่ชวนให้เราหวนคิดถึงทุกครั้ง. ผ่านมาเป็นสิบปีแล้ว กาลเวลายิ่งพิสูจน์ได้ชัดว่าประโยคข้างต้นนั้นเป็นจริง.

ภาพเครื่องจักรสาน งานศิลปะหัตถกรรมพื้นบ้านถูกห้อยแขวนไว้เรียงรายในห้องทำงานของอาจารย์ทั้งเพดาน ผนัง หลังตู้   เป็นสิ่งที่น้อยคนคงจะคิดเก็บ อาจารย์กลับมองว่ามันคือสิ่งล้ำค่า ภูมิปัญญานั่นน่าหลงไหลเพราะแสดงให้เห็นว่างานสร้างสรรค์นั้นถูกสร้างขึ้นมาจากขีดจำกัด.

ผ่านมา 10 ปีแล้ว ตั้งแต่เรียนจบมา เราวาดภาพให้กับคนอื่นๆมากมาย แต่การจะวาดอะไรสักชิ้นเป็นของตัวเองนั้นยากเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ.   เราใช้เวลามากมายพากเพียรฝึกฝนจนแทบไม่มีสิ่งใดในโลกที่คิดอยากวาดแล้ววาดไม่ได้อีก แต่มาวันนี้เรากลับทำความรู้สึกอยากวาดรูปหล่นหายไป.

ในวันที่เราทำแรงบันดาลใจหล่นหาย ยังมีมือข้างหนึ่งขยับพู่กันอยู่จากที่ไกลๆ วาดฝีแปรงให้เราได้เห็นเป็นประจำตลอดหลายปีที่ผ่านมา.

ภาพวาด “ดอกบัวดงละคร” ผลงานของพี่นิช. นิตยา จีนคง

ภาพวาด “ดอกบัวดงละคร” เป็นสิ่งยืนยันความพากเพียรนั้น ผลงานของพี่นิช ที่ใช้ชื่อเพจในเฟสบุ๊คว่า Nichnich Canvas 

พี่นิชฝึกวาดภาพด้วยตนเองอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลานานไม่น้อยกว่า 6 ปีตั้งแต่เราได้พบกันในห้องเรียนวาดเขียนเล็กๆกับคอร์สเรียนวาดเส้นเพียงไม่กี่เดือน. และมาในวันนี้การได้เห็นพี่นิชวาดรูปกลายเป็นแรงบันดาลใจให้จ๋าสร้างสรรค์งาน

เราเคยนัดกันเล่นๆเมื่อหกเดือนก่อนว่าเราจะจัดนิทรรศการกัน และจ๋าจะร่วมแสดงผลงานด้วย. 

พี่นิชถามว่าจ๋าจะวาดงานขนาดเท่าไร. 

จ๋าตอบว่า 10×10 ซม. ค่ะ 

พี่นิชบอกว่าจ๋าถ่อมตัวจัง

ความจริงจ๋าไม่ได้ถ่อมตัวค่ะ ทีแรกว่าจะวาดสัก 6 รูป  ดูพอถึงวันนี้สิ ถ้าเสร็จรูปนึงก็ดีใจมากแล้ว (ฮ่าๆๆ) 

เห็นมั้ย การสร้างสรรค์อะไรสักชิ้นเป็นของตัวเองมันยากจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชิ้นแรกนะ ^^

ใช่แล้ว ฟังไม่ผิดหรอกค่ะ.  ตั้งแต่เรียนจบมา 10 ปี ชิ้นนี้เป็นชิ้นแรกที่วาดเพื่อตัวเองแล้วรู้สึกว่าทำสำเร็จ.

ภาพวาดดอกกุหลาบบนผืนผ้าใบขนาดเล็ก 10×10 cm. ที่ใช้เวลาสิบปี กว่าจะได้เริ่มลงมือวาด… หากไม่ได้พบเจอกับพี่นิชอาจไม่มีวันวาดเสร็จ เพราะไม่ได้ลงมือวาดก็ได้.

แน่นอนว่าการได้เห็นผลงานพี่นิชผ่านเฟสบุ๊คมาโดยตลอดก่อให้เกิดความรู้สึกที่เรียกว่าแรงบันดาลใจก็ว่าได้.

ชวนให้เราอยากรู้ถึงเบื้องหลัง ที่มา ความคิดที่ทำให้พี่นิดขยับมือวาดภาพ

ก่อนอื่นขอทราบมุมมอง นิยามคำว่า “ความสำเร็จ” สำหรับพี่นิชแล้วคืออะไรคะ…

ความสำเร็จ คือวิถีชีวิตที่เป็นตัวตนของพี่ เป็นแบบฉะบับของพี่ มันคือความสุขที่ไร้ขอบเขต สุขอิสระ ที่เบิกบานได้ ผ่อนคลาย ได้ ถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างลงตัว..

โดยอาศัย “ศิลปะ” 

อยากบอกเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

“จงเดินให้ถูกทาง ไม่ต้องไปเดินไล่ตามใครจะประสบกับความสำเร็จ ชีวิตจะได้มีสุข”

อะไรคือสิ่งที่ทำให้พี่นิชหยิบพู่กันขึ้นมาวาดภาพ ตั้งแต่เริ่มต้นและตลอดมาจนถึงปัจจุบันคะ…

อยากสานฝันต่อ สมัยเด็กอยากเรียนศิลปะวาดรูป 

คือชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็กๆคะ ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบจะไม่มีวันเบื่อ ไม่มีวันเลิกทำ  ไม่รู้สึกเหนื่อย

ทำไมถึงเป็น “ดอกไม้” คะ  พี่นิชมีประสบการณ์หรือที่มาแรงบันดาลใจอะไรที่ทำให้รู้สึกผูกพันกับดอกไม้เป็นพิเศษมั้ยคะ. และสำหรับพี่นิชแล้วรู้สึกเป็นพิเศษกับดอกไม้ชนิดไหน เพราะอะไร

สมัยก่อนตอนเด็กๆแม่พี่จะปลูกดอกไม้ไว้รอบบ้านหลากหลายชนิด เยอะมาก

เห็นบ้านอื่นเค้าปลูกดอกกุหลาบ

เราอยากปลูกบ้าง

ซึ่งสมัยนั้นหาพันธุ์กุหลาบมาปลูกยากมาก

บ้านไหนปลูกกุหลาบรู้สึกว่าบ้านนั้นเท่ห์มากๆ พี่ก็เลยไปขอพันธุ์มาปลูก

ในที่สุดบ้านพี่ก็มีกุหลาบกับเค้าเหมือนกัน มีแค่ต้นเดียว ประมาณนั้นเท่าที่จำได้. เฝ้าดูทุกวัน ดูวันที่มันออกดอก (55555) เอะอะ พี่ก็จะวาดแต่ดอกกุหลาบตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน

ส่วนดอกบัวก็ชอบค่ะ เป็นของสูง นิยมในหมู่มนุษย์บูชาพระ

พี่นิชเคยวาดฝันไว้มั้ยคะว่า อยากให้ “บ้านเล็กริมทุ่ง” ออกมาเป็นสถานที่แบบไหน

บ้านเล็กริมทุ่ง พี่วาดฝันค่ะแต่ไม่คาดหวัง วาดฝันถึงอนาคตรุ่นลูกหลาน ต้นไม้ที่พี่ปลูกไว้จะเติบโตอย่างสวยงาม ให้ร่มเงา. ปลูกต้นไม้อย่างน้อยก็ลดภาวะโลกร้อน ผลพลอยได้อาจตกอยู่ที่ลูกอาจจะกลายเป็นแลนด์มาร์ค (55555)

ฮ่าๆ (จ๋าพลอยหัวเราะไปด้วย) ว่าแล้วพี่นิชต้องหัวเราะ

ก็ไม่แน่นะ …

แลนด์มาร์คซึ่งมีต้นประดู่ป่า 1,500 ต้น เติบโตอย่างสวยงาม แค่จินตนาการก็มีความสุขที่สุดแล้วค่ะ แค่วาดฝันไม่คาดหวัง (55555)

สุดท้ายนี้จ๋าเชื่อว่าทั้งบ้านเล็กริมทุ่ง และภาพวาดดอกบัวดงละครที่ตั้งอยู่ในแกลอรี่ส่วนตัวนี้คงไม่มีทางเกิดขึ้นได้หากปราศจากความเชื่อมั่นในตนเอง. ความเชื่อมั่นในตนเองนั้นสำคัญต่อการสร้างสรรค์งานและสำคัญต่อเราทุกคนในการดำเนินชีวิต. ดังนั้นหากเป็นไปได้จ๋าอยากขอคำแนะนำจากพี่นิชถึงตัวจ๋าเองและเพื่อนๆ กับน้องๆหรือเด็กๆที่กำลังฝึกวาดรูปด้วยตนเองอยู่ หรือใครก็ตามที่อยากจะทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จ. ว่าพี่นิชมีวิธีรับมือกับอุปสรรคที่ขัดขวางและบั่นทอนความเชื่อมั่นนั้นลงได้อย่างไร. 

ไม่ว่าจะทำอะไร ให้ฟังเสียงใจตัวเอง.

มนุษย์ร้อยพ่อพันธุ์แม่ความคิดย่อมแตกต่างล้วนวิจารณ์ออกมาเป็นคำพูด บางคนก็พูดดี บางคนพูดไม่ดี แต่จงเอาคำพูดเหล่านั้นมาเป็นแรงบันดาลใจ ขึ้นอยู่กับว่าแนวคิดและมุมมองรู้จักวิธีปรับเปลี่ยนไปในทางที่ดี มองทุกอย่างให้เป็นธรรมชาติ ไม่หนักหนาที่จะฝ่าอุปสรรคไปได้ เมื่อผ่านได้ไปยืนอยู่จุดหนึ่งเราจะพูดกับตัวเองได้อย่างภูมิใจคือ ดีที่สุดคือจุดที่ยืน จงมั่นใจ เชื่อว่าทำได้ ..เห็นเป็นรูปธรรม..

บ้านเล็กริมทุ่งยินดีต้อนรับ

….พี่นิช…

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าบทความเล็กๆนี้จะช่วยเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเราทุกคนทำในสิ่งที่ชอบอย่างมีความสุขและประสบความสำเร็จโดยสามารถฝ่าอุปสรรคไปได้ จนถึงวันที่สามารถพูดได้อย่างภูมิใจว่า “ดีที่สุดคือจุดที่ยืน” อย่างที่พี่นิชได้แสดงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์แล้วค่ะ.

ขอบคุณพี่นิชมากค่ะที่เป็นแรงบันดาลใจและกำลังใจให้จ๋า

ขอบคุณบ้านเล็กริมทุ่งที่เป็นที่พักพิงและพักผ่อนหย่อนใจ

….จากครูจ๋าวาดเส้น