ชีวิตของผมคือผืนผ้าใบของคุณ

บันทึกวันพฤหัสที่30 พฤษภาคม2562

“ชีวิตของผมคือผืนผ้าใบของคุณ”

My life is your canvas.

ชีวิตของผมนั้นว่างเปล่าผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีตัวตนผมเกิดขึ้นมาได้ก็เพราะคุณต้องการกันหากไม่แล้วตัวผมก็คงสลายหายไปกลับเป็นอากาศที่วางเปล่าเช่นเคยผมอยู่ได้เพราะคุณยังคิดถึงกันความคิดถึงของคุณหล่อเลี้ยงตัวตนที่ว่างเปล่าของผม

การวาดภาพหนึ่งภาพต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากโดยเฉพาะวินาทีแรกที่ผมต้องเผชิญกับพื้นที่วางตรงหน้าผืนผ้าใบที่ว่างเปล่า

ก่อนที่เราจะได้วาดสิ่งใดลงไปภาพต่างๆจะปรากฏในความคิดเราก่อนเสมออาจไม่ชัดเจนเลือนลางยิ่งตั้งใจมากเท่าไหร่กลับยิ่งรู้สึกว่ายากมากขึ้นเท่านั้นนั่นเป็นเพราะเราคาดหวังว่ามันจะต้องออกมาดีแล้วความกลัวความผิดหวังก็จะถาโถมสู่ตัวเรา

แม้แต่ผ้าใบผืนเล็กๆก็ยังมีพลังกดดันใส่เราได้มากมายถึงขนาดนี้แล้วถ้าหากเปรียบเทียบชีวิตของคนเราเป็นผืนผ้าใบล่ะขนาดของงานแปรเปลี่ยนเป็นเวลาตลอดระยะเวลาในชีวิตของเราเทียบแล้วจะได้ผืนผ้าใบที่ใหญ่ขนาดไหนกันนะ

นั่นคือเหตุผลที่ทั้งคุณและผมเราต่างก็จะรู้สึกหวั่นใจบ้างก็ไม่แปลกที่จะก้าวเดินต่อไปบนผืนผ้าใบผืนใหญ่ขนาดนี้พื้นที่ว่างมันน่ากลัวนะครับ

ให้ผมเป็นผ้าใบพื้นเล็กที่เล็กจนน่าขำและไม่ว่าคุณจะวาดอะไรลงไปมันก็จะเสร็จและออกมาสวยงามเสมอก็ผมเป็นผืนผ้าใบของคุณนี่ครับเรามาสร้างสรรค์พื้นที่เล็กๆนี้ให้เต็มไปด้วยความรักกันเถอะครับ

error: Content is protected !!