เหตุผลที่ทำให้คุณออกเดินทาง

บันทึกวันอาทิตย์ที่ 26 พ.ค. 2562 “เหตุผลที่ทำให้คนออกเดินทาง”

ผมกำลังนั่ง มือและปากกาสั่นเล็กน้อยตามแรงสะเทือนจากสภาพแวดล้อม  สิ่งเดียวที่บ่งบอกให้รู้ว่าผมกำลังเคลื่อนที่อยู่คือทิวทัศน์ที่ไหลผ่านช่องกระจกด้านข้างไป.

การนั่งบนรถไฟเป็นช่วงเวลาสั้นๆในวันอาทิตย์ช่วงนี้เป็นกิจกรรมที่ผมโปรดปรานมากครับ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้ผมต้องทำตัวดูขยันตื่นมาแต่เช้าเพื่อมารอรถไฟแต่ช่วงเวลาไม่กี่นาทีบนนี้ช่างสงบสุขและคุ้มค่ามากครับ

ไม่นานมานี้เคยมีใครบางคนบอกกับผมว่าอยากได้โทรศัพท์โนเกียรุ่นเก่าเอาแบบที่โทรเข้าโทรออกได้อย่างเดียว ผมพอเข้าใจแล้วล่ะครับว่าความสุขสงบใจจากการได้อยู่โดดเดี่ยวเป็นเช่นไรในช่วงนี้

ในระหว่างเดินทางผมเกิดสงสัยขึ้นมาว่า “เรามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร?” เอ๊ะ ดูเหมือนผมจะกลายเป็นพวกความจำสั้นขี้หลงขี้ลืมขึ้นมาแล้สินะครับ ว่าผมมานั่งทำอะไรตรงนี้ หรืออันที่จริงผมก็แค่เดินทาง…

แล้วคุณล่ะ เคยมีวินาทีที่หลงลืมไปบ้างว่าคุณมาอยู่ตรงจุดนี้ได้อย่างไร

น่าแปลกนะครับที่ความจริงควรจะเป็นตัวเราเองที่พาตัวเองมานั่งอยู่ในจุดนี้ ตรงที่ๆเราอยู่ก็ควรจะเป็นเพราะความต้องการของเราเองที่พาเรามา  แต่เปล่าเลยครับ. ผมเพิ่งสังเกตุเห็นว่าไม่ใช่ตัวผมเองที่กำหนดตัวเองแต่ผมมาอยู่ตรงนี้ได้เพราะมีใครสักคนต้องการกัน ผมจึงมา  มานั่งอยู่ตรงนี้ครับ และนี่ก็คือระหว่างการเดินทาง

ผมว่าที่ปลายทางก็คงไม่มีคำตอบว่าผมออกเดินทางมาทำไม บางทีคำตอบอาจจะอยู่ที่ชานชลาต้นทางก็ได้ครับ.

“เหตุผลที่ทำให้คุณออกเดินทาง อาจอยู่ที่ชานชลาต้นทางก็ได้ครับ”

“การเดินทางเริ่มต้นขึ้นเพื่อให้ตัวเรามีความสุข”

The journey began to make ourselves happy.

error: Content is protected !!